Mansur Turgut

Gidiyor / Mansur Turgut

Hayat ne ? Nedir ölüm ?Yas mı ? Ya da düğün !Bir kervan var, durmak yok !Gelen, gidiyor. Gülsen ne çareAğlasan ne çareHem gülen, hem ağlayan gidiyor. Ha beyaz kundakHa beyaz kefenDünyâyı sırtına alan gidiyor. Gül yüzlü bebelerBeli bükük dedelerSeven,… Read More ›

İstanbul/ Mansur Turgut

Martılar ötüşürkenKendimi buldum düşümde,Boğaziçi’nde,Bir sâhil çayhânesinde… Çay, simit, martı,Ve ben,Yârin sînesinde… Yıllar evvele gittim,Hayâlimde…Emirgan Korusu’naLâlelerle söyleşmeye… Yeşilin binbir tonuRaksederken erguvanla,Rumeli Hisarı’ndaLeylak kokularıyla… Anam, babam, tatlı rüzgârVe benYâseminlerle… Yuşâ ararken sırrınıMusâ’nın Çamlıca’daYahyâ Efendi mahcûb,Âşıktır Üsküdar’a… Bir vapur “Hey !” derDinler KızkulesiVe… Read More ›

YÂRELİ SÎNELER /Mansur Turgut

Yâreli sîneler, kırbaçla tedâvi edilmez ! Ey tabîb, İknâ gerekir, medenîlere İcbâr değil. Lokmân, yâreye âğu değil, Âb-ı hayât çalandır. Îsâ, “biiznillâh” mevte, hayât rengi verendir. Yâre, şefkatle devâ bulur, Şiddetle değil. Yangına su ile koşulur, Körükle değil. Mabeynde rahîm… Read More ›

Gözyaşım / Mansur Turgut

Yıkıldı hânım, hânümânım, Gönül sarayım, Yıkıldı dağlar. Bugün değil, bir çift göz Nil, Fırat, Dicle ağlar. Gözüm yaşarmadı belki, Ammâ ! Gönlüm kan ağlar. Yinede, Akmadı göz yaşım, Tenime sanmâ ! Ciğerimden kan damlar. Emîn olabilirsin ! Ben gibi kepâze… Read More ›

Gurbet/Mansur Turgut

Gerçekten,Acıymış gurbet.Yaran olsa saramaz,Ölün olsa, gidemezsin,Sâde susarsın. Bağrına taş basıp,Susarsın. Gözyaşların akar içine,Silemezsin. Âh ki GurbetYârın ne getirir, ne götürür, Bilemezsin. Vatan, tüter gözünde,Her diyârı sevemezsin.Ne, neden, niçin ? Diyemezsin… Hasret kavurur kalbini,Ana-babaErişilmez rüyâ,Varayım dersin,Varamazsın. Hele bir de,Sebeb-i gurbetin sürgün,Kardeşlerin… Read More ›