Gam Yok Söyle/ Mahrutî

Ehli vefa, sana bir merhabam var,
İşit bu nâmemi dostlara söyle,
Ne yandan eserse essin de rüzgar
Dön yüzünü rahmana gam yok söyle 

Seher yeli gurbet üfler yüzüne
Kimse başın komaz senin dizine
Hasretsin evladın kaşın gözüne
Dön yüzünü Rahmana gam yok söyle

Terk eyledin gayeyi hayal için
Düşmedin peşine yalancı hiçin
Kafanda bazen nedenler ve niçin
Dön yüzünü Rahmana gam yok söyle

Gam yok Mahrutî, kim ne derse desin
Aldırma, sebat et o nefsani sesin
Vur baltayı beline sen yeisin
Dön yüzünü Rahmana gam yok söyle

Mazgal / Erkan Bilgin

Bir haber, bir gözyaşı, bir müjde

Dünyaya açılan bir demir pencere

Kesilir her bakış, demir dile gelince

Gözler mazgal, ses mazgal , yürekler mazgal

.

Gözlerde ümit, kalplerde tevekkül açar

Zülüm olsa bile kaderden kim kaçar

Bırakır mı hiç yaradan kulunu naçar

Mazgal nur, demir nur, beton nur

.

Dertler sükût eder, hemdertler tebessüm

Biri ağlar geceye , gözyaşı döker  cisim

Işıktan fırçalarla tamamlanırken bir resim

Mazgal susar, demir susar, beton susar

.

Mazgal, keser mi sesini içerdeki çılığın

Mazgalın diğer yanı umursuzca bir yığın

Yığından çıkmaz bir ses, sen Allah’a sığın

Kulaklar sağır, vijdanlar sağır, insanlık sağır

.

Bir müjde bekler alınlardaki seccade

İsmin yankılanır beton ve demirde

Dualar taşar mazgaldan , biliriz emir sende

Derman sensin , müjde sensin, hüküm sen

Kader sensin, ressam sensin, resim ben.

Özgürlük Tutkusu / Abdullah Harun

Buluşsam sevgiliyle güneşin battığı an
Ve kaybolsam güneşle, gecenin yattığı an
Sonra yeniden doğsam zamanın ötesine
Sancısını çektiğim kıyamet koptuğu an

Kahkahası çınlıyor kulaklarımda çağın
Ruhum terliyor sanki düşündükçe zulmeti
Hayalini kuruyorum bilmediğim uzağın
Bir hayal ki dindiriyor içimdeki nefreti

Zum yapıyor vizyonlar adım başı çığlığı
Ajansların yaydığı bu ölüm kokusudur
Betonlaşmış kalplerin alaylı sırıtığı
Bir yanda direnense özgürlük tutkusudur

Zor muydun?/ Nur Tatar

Yok muydun bu sefer
Yalnızlığın sahralarında
Çok muydu masum yüreğin
Zalimlerin sofralarında
Bir demet gülle geldim bak kapına
Çokça da yoruldum aslında
Koştum durdum kimsesizliğin sokaklarında

Kor muydun yoksa ocaklarda pişen
Yuvarlanan sen miydin peki
İçimin dik yamaçlarında
Zor muydun ey yâr ?
Kayboldum ben asrın sorularında
Söyle şimdi hangi limandayız biz
Bir demir atsak güneşin kıyılarında

Uzaklara giden sessiz yol muydun?
Zamanın tuzaklarına bir son muydun?
Garipliğimi asmışlar kara duvarlara
Şimdi üzerimde bin bir yama
İnsanın yendiği âlemde sen tok muydun?
Ey dünya söylesene bana
Yoksa sırtımda ki zehirli ok muydun?

Haberin Var mı / İbrahim Sayar


Kainata sığmazken bir gönle girmiş

Canın dildarı sende haberin var mı?

Bir kendini bilenler O’nu bilirmiş

Cümle asarı sende haberin var mı?



Misal-i musağğarsın, sende kainat

Özündeki Nur’udur(sav) sebeb-i hilkat

Esbab ile kilitli,hazine kat kat

Tek anahtarı sende haberin var mı?



Bir zelleyle çarpıldın ve sürüklendin

Fani olan vücutla ebed yüklendin

Emaneti sırtlandın ve büyüklendin

Kibrin damarı sende haberin var mı?



Göz penceredir ruha, görmesi için

Ruh hüzünlenir iken göz ağlar niçin?

Hikmet tecelli eder, yolunda hiçin

Hiçliğin sırrı sende haberin var mı?



Niye Ruh ölümsüzken ölüyor beden?

Arzular mahdud hayat,sonsuzu neden?

Sonsuzluğu cesette, mahpus keşfeden

Ruhun esrarı sende haberin var mı?



Rahman suretindedir hazreti insan

Hasleti öğrenmektir, illeti nisyan

Bu ne ağır imtihan…ah bir anlasan

Hilafet barı sende haberin var mı?



Sağ yanındadır yolu yokuş ezelin

Sol yanında zehirli balı güzelin

Ya narı ya da nuru vardır amelin

Karı-zararı sende haberin var mı?



Yaşına bakmayacak musalla taşın

Ölümü unutturur dünya telaşın

Vedaya hazırlanır ağaran başın

Sonun ihtarı sende haberin var mı?

İbrahim Sayar

bir şebnem düşer / Mehmet Şahin Keskin

bir şebnem düşer

baharın ortasına

dirilişe “merhaba” der

boyun büker erguvanlar 

bahar mahşerinde 

neşeleri kısa sürer

.

bir şebnem düşer

hayatın ortasına

celbeder merhameti

şefkat kesilir anneler

şükür damlatır çeşmeler 

ikramlar birbirini izler

.

bir şebnem düşer

denizin ortasına

müjdeyle dolar gemiler

karşılık bulur bir gün 

duaya kalkan eller

sona erer bekleyişler

.

bir şebnem düşer

gecenin ortasına

katresi deryalara bedel

siler bütün zulmetini

karanlık çekilir izbesine 

nura gark olur sineler

.

bir şebnem düşer

ölümün ortasına

gözlerden korkuyu siler

beşaşet kaplar yüzleri

hayata göz kırpar 

öteye yürüyüşler…

.

 bir şebnem düşse

gönlümün tam ortasına 

kendime getirse beni

kırılıp dağılır kasvetler

gerçekleşir düşler

Sızı / Hamide Yaramış

Hele o terkedişlerin var ya

Sebepsiz, fütursuz

Alabildiğine acımasız

Aklettirdi bunca vakit 

Farkedemediğim kulluğumu

Sebepsiz uzaklaşmalarımı

Fütursuz unutmalarımı

Etkisiz eleman olmalarımı

Dünya da varmış da yokmuş gibi

İnanıyormuş da inanmıyormuş gibi

Cennetteymiş de arasattaymış gibi

Anıları bir bir yeniden yaşadım

Hüznümü, kırgınlığımı hissedip

Yaradana mahcup oldum

Her zorumda kolayımda

Hep yanımda yakınımda

Gerçek dost yaren olduğunu bilerek

Gerekçesiz uzaklaşmalarım

Edepsiz terkedişlerim

Ey yar!

Ey aşk!

İncinmeden anlamıyor insan

İncinenin halini

İncitme yüreği incinenleri

Affet Allahım

En derininden gizleri

Affet Allahım

Seni inciten bizleri

6 nisan 2022

Hamide Yaramış

Uçmak / İsmail Tunç

Son sabah narince esen rüzgarla

Kırık daldan usulca düşen yaprakla

Yaşlı gözden sessizce akan damlayla

Güçsüz bedenin buluşması toprakla..

.

Bilemedim siyah mı beyaz mı rengin?

Hissedemedim serin mi ayaz mı gelişin?

Hayretteyim alır mı götürür mü gülüşün?

Dehşetteyim bahara mı kışa mı gidişin?

.

Ocağından aldığın can mı canan mıydı?

Gelinliğiyle-damatlığıyla yar mıydı?

Yüreği yanık ana mıydı baba mıydı?

Arkada bıraktığın feryat mı figan mıydı?

.

Bilinmez sihirli ve gizli zamanın!

Tükenişidir göründüğün her canın!

Dinlemezsin ne imdadı ne emanı!

Sonsuzdan almışsın bitmez fermanı

.

Nice yaşlı gözler arkandan bakakalır

Nice sultanlar tahtı saltanatı bırakır

Nice sevdalar, aşklar senle sonlanır 

Nice arifler, erenler visalle taçlanır

.

Karşı konulmazsın, sırrına erilmez

Gözle görülmezsin, elle tutulmaz 

Hiç bir güç, sana verilende bulunmaz

Her nefese son, her hayata ebediyetsin

.

Bembeyaz kar örtüsünü hissetmedi yürekler

Gökten boşanırcasına rahmetle ıslanmadı bedenler

Geldiği gibi gidemeyişin azabıyla titrer ruhlar

Mağfiretine merdiven tutmuş bütün umutlar

Bu Mevlana O Mevlana mı? (Oryantalist Müdahaleler 1) / Alpen Nur

Savaşlar sadece silahlarla yapılmaz. Savaşların en etkilisi aslında kültürel savaşlardır. Kültürel değerlerini yok ettiğiniz bir toplumu tarih sahnesinden silebilirsiniz. Osmanlının tarih sahnesinden çekilmesi sadece savaş meydanlarındaki yenilgisi değildir. Yüzyıllardır kendisine karşı yapılan kültürel savaşı kaybetmişti Osmanlı.

Savaş meydanında kaybedenlerin kültürleriyle oynanır. Ta ki yeniden toparlanıp meydan okumasınlar… Osmanlının yenilgisinden sonra Anadolu toplumuna bu fazlasıyla uygulandı. Tolumumuzun kültürel mağlubiyeti, özellikle 18 yüzyıldan sonra Batılı Oryantalistlerin gayretleriyle oldu. Bütün temel kaynaklarımızı peyderpey elde ettiler ve kimbilr belki de bazılarını yok ettiler. Tek nüshaları kendi ellerinde olan eserlere de ustaca müdahale ettiler. Bunlardan birisi de Mevlana’nın eserleridir. Özellikle de Mesnevi’si…

Ahmet Eflâki’nin kaleme aldığı-veya aldırıldığı-, ‘’Menakıb-ı Ârifîn’’ yani Ariflerin Menkıbeleri isimli eser bu düşüncenin delilleriyle doludur. Oryantalistler önce böylesine büyük bir değere, müdahale etmişlerdir. Bu da taktiksel bir durumdur. Yaşadığı dönemde Moğol kıyımından bunalmış halka ferah bir nefes olan ve kendi zamanının Bediüzzamanı Mevlana’nın bu rolünün elinden alınmaması gerekiyordu. Zira bir toplumu yenmeniz için ona moral ve ümit olacak damarların kesilmesi lazımdır. Mevlana’yı farklılaştırmak için önce onu anlatan eserlere müdahale edilmiş sonra da müdahale edilen eserler doktora vs gibi akademik çalışmalarla literatüre sokularak meşrulaştırılmıştır. Hatta oryantalistle 18 yy sonrasında Mevlevilik tarikatının içine sızarak mürit olmuşlar, kimisi o kadar göze girmiş ki posta oturanlar, şeyh efendilerin kızlarıyla evlenip birden sır olanlar bile olmuştur.

Eserlerdeki müdahale bazı yerlerde fazlasıyla sırıtır. Nasıl mI?

Anadolu’nun Türkleşmesi ve Müslümanlaşması için inkar edilmeyecek bir rolü olan Mevlana Eflaki’nin Ariflerin Menkıbeleri eserinde; Türklere hakaret eden, Rumlar öven, şehvet düşkünü biri olarak gösterilmiş. Esedeki  bir hikaye şöyledir:

‘’Bir gün şeyh Selahaddin hazretleri bağını yapmak için ücretle Türk rençberler tutmuştu. Bunu gören Mevlana hazretleri; ‘Efendi, yani Bay Selahaddin, bağ yapımında Rum rençberler, bozumunda da Türk rençberler tutmak lazımdır. Çünkü dünyayı imar etmek Rumlara, yıkmak ise Türklere mahsustur. Yüce Tanrı, dünyayı yarattığı vakit önce gafil kafirleri yarattı. Onlara uzun ömür ve büyük kuvvet verdi. Onlar şehirler, tepelerin üzerinde kaleler, ve tarlalar yaptılar.Tanrı, bunları yıkmak için Türkleri yarattı. Onlar da çekinmeden ve acımadan gördükleir her imareti yaktılar harabeye çevirdiler ve hala da yapıyorlar ve kıyamete kadar da böyle yapacaklar. Konya şehri de yine o merhametsiz Türk zalimlerin eliyle harp olacaktır.’ Buyurdular. (Ariflerin Menkıbeleri, Meb yayınları,2. Cilt,s.137)

Bu sözleri Mevlana’nın söylediğine ihtimal bile vermek Mevlana’ya haksızlık olur. Herkese hoşgörü gösteren Mevlana’nın müntesibi olduğu bir toplumu zalimlikle, merhametsizlikle suçlaması hatta kıyamete kadar zalimlik yapacağını söyleyerek geleceğe dair hakaretvari bir keramet göstermesi düşünülemez. Mevlana bir müceddidtir. Asrının yenileyicisi, düzenleyicisi birisinin bir kavmi aşağılaması zaten düşünülemez. Çünkü müceddidler eksik görmez, eksiği tamam ederler. Mevlana’nın misyonu bu sözleri söylemeye müsait değildir.

Bu eserin Batılı bir müsteşrik tarafından esere sokuşturulmuş olduğu su götürmez bir gerçektir. Tuhaf olan bu eserin  1989 yılında Meb. yayınları tarafından ‘’İslam Klasikleri’’ adı altında basılmış olmasıdır. Zaten oryantalistleirn böylesine eserlere musallat olmasının sebebi de budur. Yani içine sapkınlıklarını sokuşturdukları eserlere özelikle de dindarların ve Türklerin sahiplenmesini sağlamak… Onların bu eserlere sahiplenmesi bu eserleri meşrulaştırmış olacaktır çünkü! Öyle de olmuş malesef. Mesnevi’deki müstehcek içerikli öykülere de bu nazarla bakmakta fayda var. Hiçbir bediüzzaman, hakkı batılı tasvir ederek anlatmamıştır, anlatmaz da. Mesnevinin ruhuna baktığınızda, manzum bir tefsir kitabı olduğu görülür. Günümüzde hala Bediüzzaman Said Nursi’nin Risalelerinin bir nevi tefsir olduğu bile literatüre girememiş, anlaşılamamışken Farsça kaleme alınmış Mesnevi’nin anlaşılmaması sanki normal geliyor. Zaten, oryantalist damardan gelen kanla beslenen sözde muhafazakar kesimin Risalei Nurları bir örgüt kitabı gibi görmesi, eserin içeriğine müdahale ediememiş olmasından dolayıdır.

Manevi kimliği olan bir eser toplumun gözüne sokuluyorsa iyi düşünmek gerek…

Oryantalistlerin dejenere ettiği kaynak eserler malesef kendini muhafazakar olarak tanımlayan kesimler tarafından literatüre sokulmuştur. Bu yolla doç. Prof olanlar oryantalistlelrin bu yalanlarının ortaya çıkmasından da haliyle rahatsızlık duymaktadırlar. Çünkü üzerine basarak yüceldikleri merdivenin ayaklarının altından çekilmeisni istemezler. Eski Türk edebiyatımızın neredeyse temel eseri olan Oryantalistlerin uydurması Latifi Tezkiresi’yle ilgili bin civarında akademik çalışma yine muhafazakar kesim eliyle meşrulaşmıştır. Bu konuyu gündeme getiren Prof Menderes coşkun, ilk makalesinde muhafazakar akademisyenler tarafından linç yemiştir. (Bu konuyla ilgili farklı bir yazı kalema alacağım)

Oryantalistler, Mevlananın Mesnevisi’ne 7. Cildi sokacak kadar ileriye gitmişler ama 60’lı yıllarda akademik camiada aklıbaşında insanlar yetişmeye başladığından itirazlar olmuş, üslup ve dil diğer ciltler arasında çok sırıtınca bu ısrardan vazgeçilmiştir. İşin tuhafı bu 7. cilt 60 lı yıllarda Kültür Bakanlığı yayınları tarafından yayınlanmıtır.

Bu kaynak eserlerin orijinallerinin Batı müzelerinde olmasından dolayı bu eserlerin orijinallerinin bilimsel yöntemlerle hakemli bir tetkik heyeti tarafından yeniden incelenmelidir. Eserlerin orijinallerinin arasına bu tür sapkın düşüncelerin sokuşturulduğu şüphesinin giderilmesi için bu şarttır. 14. Yy da yazıldığı düşünülen bu ve benzeri eserlerin oryantalistler tarafından 18. Yy da yazıldığı ortaya çıkarsa edebiyat dünyası sarsılır ancak ben hiç şaşırmam! Kaynak eserlerimizin olduğu Paris Lour ve İngiltere Bretish Museum, bu eserlerin kağıt incelemesine asla müsade etmediği için bu gerçekler ıspatsız kalacaktır.

Bugün, birbiriyle kavgalı, ortak hiçbir değerde buluşamayan toplumumuzun bu kıvama gelmesi boşuna değişldir. Bugün Mevlana’ya Milliyetçi bazı kesimler tarafından “moğol ajanı” denmesi, radikal siyasal islamcıların “sapkın” demesi, seküler kesimlerin “tarikatçı kafa” demesi, belli muhafazakar çevrelerin “müstehcen hikayeci” demesi neyle izah edilebilir ki?

Sonuç olarak toplumumuzun kültürel tarihi saldırıya uğramıştır ve kesin hükümler vererek birilerini reddetmek ya da kabullenmek, yüceltmek üzerinde düşünülmesi gereken durumlardır.

HZ.MUHAMMED (S.A.S) / Nedim Çelebi

Hatırın çok yüce Mevla katında

Kâinat toplanmış senin zatında

Bütün müminlerin gönül tahtında

Oturan en büyük sultan EFENDİM

.

 

Zatının nuru kaplar dünyayı

Hayrette bırakır güneşi, ayı

Nurun parladıkça dünya sarayı

Olmayacak asla viran EFENDİM

.

Muhtacız hepimiz şefââtine

O engin sevgine ve şefkâtine

On dört asır geçmiş olsa da yine

Gönüller sana hep hayran EFENDİM

.

 

Ulaşamaz kimse senin ka’bına

İman ettik sana ve kitabına

Yıldızlar misali o ashabına

Canımda ruhumda kurban EFENDİM

.

 

Hayatından eksik olmadı çile

Bilmem hangisini getirsem dile

Ayağına batsa bir diken bile

Bizim için bu çok gîran efendim

.

 

Anlatamaz dilim seni hakkıyla

Ahlâklandın Kur’ânın ahlakıyla

Alnının akı sinenin pâkıyla

Makam-ı Mahmuda varan EFENDİM

.

 

Müjdeler olsun gariplere’ dedin

Zira zaten garip başladı bu din

Bir gün iman eder bütün ins u cin

O gün gariplere seyran EFENDİM

.

 

Mesafeler maddi olamaz engel

“Gel ey resul hacdan döner gibi gel”

Sensin bizi felaha götürecek el

Âlemlere Rahmet baran efendim

.

 

Esrar-ı âlemi senden öğrendik

Sana itaat ettikçe şendik

“Sünnet”e uydukça şeytanı yendik

Sana minnet sana şükran EFENDİM

.

 

Dost ve arkadaş olamadık sana

Kardeşin kabul et ey Gül-i Rana!

Okşa başımızı ekle halkana

Yolundan ayırma bir an EFENDİM

WordPress.com'da bir web sitesi veya blog oluşturun

Yukarı ↑