Herkes Mucize Olabilir / Emin Osman Uygur


Akşamüzeri bizim bahçeye davet ettim. Tanıştık. Biraz gündemden
işlerden bahsettik. Bir süre sonra bana hangi takımı tuttuğumu sordu.
Ben fanatik olmadığım için gayet sakin bir şekilde takımın ismini
söyledim. Yeni komşum birden irkildi. Nasıl olur, benim komşum bu
takımı nasıl tutar dedi. Şaşırma sırası bende idi ama konu üzerinde
çok durmadım. Aradan aylar geçti bir şekilde komşum ile samimiyetimiz
arttı. Bağ evinin bahçesi müsait olduğu için zaman zaman mangal yapıp
beraber bir şeyler yiyip konuşuyorduk.

Benim haftalık sohbetlerim vardı. Bir akşam onu da davet ettim. Geldi.
Sonra sohbetlere devam etti. O günlerde sohbetin olduğu akşamlar
önemli maçlar da oluyordu. Komşum bir gün bana, biliyor musun, maç
olduğu akşam beni kimse yerimden kaldıramazdı. Ben masamda bira,
yanında çerezlerim televizyon karşısında saatlerce otururdum. Ama bu
sohbetler benim bu alışkanlığımı yıktı. Ben de inanamıyorum. Ben
Allah’a hamd ettim, komşumu takdir ettim.

Aradan geçen zamanda komşum bir hastalık yaşadı. Bu arada rahatlamak
için İngiltere’ye gitti.  Bir süre orada kaldı. Geldiğinde hasret
giderdik. Bana çok etkilendiği bir olayı anlattı. Ben de çok
etkilendim. Orada yine sohbetlere devam etmiş. Sohbete gelenler
arasında bir İngiliz varmış. Merak etmiş ve onun hikayesini dinlemiş.

Ben çok içki içerdim. Hemen her gün sarhoş haldeydim. Bir gün akşam
üzeri eve dönmek için otostop çekiyordum. Bir araba durdu beni aldı.
Normalde bu kadar kısa sürede gidemezdim. Arabayı süren kişi beni
akşam yemeğine davet etti. Ben de kabul ettim. Meğer akşam yemeği
ramazan orucunu açmak için hazırlanan iftar sofrası imiş. O
insanlardan çok etkilendim. Çok farklı idi. İçimde bir huzur
hissettim. Merak ettiğim soruları cevapladılar. Aklım ve kalbim ikna
oldu. Müslüman oldum. Bu basit bir din değiştirme olayı değil,
hakikati görme idi. Gerçekleri öğrendikçe hayatım değişiyor,
güzelleşiyor, bir yandan da önceki hayatımdan pişmanlıklar duyuyordum.
Özellikle anneme ettiklerim beni çok rahatsız ediyordu. Param
bittiğinde gider ona bağırır çağırır zorla parasını alırdım. Ona hiç
saygılı davranmazdım. Artık beni görmek istemiyordu.

Bir gün kendimi hazırladım, anneme gitmek için yola çıktım. Güzel bir
çiçek buketi aldım. Kapıyı çalınca beklediğim cevabı aldım. Annem
içeri girmemi istemiyordu. Ben para için gelmediğimi ısrarla
söyleyince anne yüreği dayanamadı, kapıyı açtı. Bendeki değişimi
görünce inanamadı. Çok sevindi. Annemi ilk kez sevindirmiştim. Meğer
ne kadar kötülük etmişin ona. Ama artık hepsi geride kalmıştı. Annem
beni affetti ve inancıma da saygı duydu.

Her insan bir mucize olabilir değil mi? Hem her insan Allah’ın sonsuz
rahmetine mazhar olabilir. Bunu kendim için de ne kadar çok isterim.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

WordPress.com'da bir web sitesi veya blog oluşturun

Yukarı ↑

%d blogcu bunu beğendi: