Ufuk / Seyfullah Sacit


Sebepsiz dağlardı günlerimi güneş

Nedensiz gezinirdim şehrin kaldırımlarında

Sorgusuz sualsiz örtünürdü gece kentin üstüne

Ben, Ufukta bir şeyler arardım

Kentimde isyanlar başlardı

Her sokak başını ateşe verirdi kendini bilmezler 

Görürdüm, kıpırdayamazdım

Zihnimde yeniden yapılanan düşüncelerle

Zincirlere vurulurdum her gece

Ben yine de Ufukta bir şeyler  arardım

Adamlar gelirdi her gün şehrime

Hep hikâyeler anlatırlardı uzak kentlerden

Doğru olan suale ulaşamazdı haddini bilmezler

Gelenleri de anlamazdı bu sebepten

İçime sığınır, ölümleri izlerdim her an

İçime bilinmez bir karabasan otururdu

Ben her gün ufukta bir şeyler arardım

Kentimin kalbinde yanlış sorular dolaşırdı

Cevaplar hep yanlış adrese çıkardı

Hafakanlar her bir yanı sarardı

Kimseye dokunmazdı oysa karanlık

Kimseye el uzatmazdı kentimde aydınlık

Bilirdim

Ben yine de Ufukta bir şeyler arardım

Her şeyi kül olsa da bu beldenin

Bilirdim, geçecek yine günlerim

Çökünce üstüne siyah örtüsüyle şehir

Kalırdım geçmişinde zamanın

Tarihinin raflarında ararlardı izimi

Ben kendimi bulamazken

Çocuklar okurdu hikâyelerimi

Bilirdim insan acımasızdı

Ve ben yine de ufukta bir şeyler arardım.

SEYFULLAH SACİT

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

WordPress.com'da bir web sitesi veya blog oluşturun

Yukarı ↑

%d blogcu bunu beğendi: