Ebabil Kuşları / Emin O. Uygur


Bir Vakanın Hikayesi

Okuma salonları ve öğrenci yurduna saldırı yapılacaktı. Kararın nerede ve kim tarafından verildiği belli olmayan bu organizede amaç, toplumda infiale yol açmak ve ülkede kaos çıkarmaktı. Kuru ama elinde kırıcı aletler olan kalabalık genç grup cadde başından harekete geçti. Emniyet haberi daha önceden aldığı için gerekli tedbirleri almıştı. Ama kalabalık grup karşısında polisin yapabileceği çok şey yoktu. Bu yüzden olayların kontrolden çıkması ihtimali müdürü çok endişelendiriyordu.

Kalabalık sloganlar eşliğinde şehri inleterek ilerlemeye başladı. Caddenin sağındaki solundaki iş yerleri kapatılmıştı. Evlerin balkonlarında da kimse görünmüyordu. Şehirde kimse böyle bir huzursuzluk istemiyordu ama halk olarak şer odaklarına karşı koyacak güçleri yoktu. Okuma salonları o gün tatil edilmişti ama yurtta kalan öğrenciler vardı.

Derin bir sessizlik ve ürkütücü bir yürüyüş.

Asya anne evinde yalnızdı. Elinde bir kitap vardı. Sürekli okuyor ve ağlıyordu. Müdür elinde telefon an be an olanları izliyordu. Gelen haberler hiç de iç açıcı değildi. Bir iki saat sonra şehirde büyük bir kaos yaşanacak ve belki de birçok can yanacaktı. Bu sırada gökyüzünde siyah bulutlar belirmeye başladı. Çok geçmedi aniden bir sağanak bastırdı. Yoldaki kalabalık bir anda neye uğradığını şaşırdı. Sağa sola kaçışanlar oldu. Birçoğu direndi. Ama yağmurun şiddeti dirençlerini kırdı ve bir kısmı daha dağıldı. Yağmur dinince kalanlar yürümeye devam ettiler.

Bu arada “Ya Rab ebabil kuşlarını gönder” duası göklerde yankı buluyordu.

Kalabalık yine artmaya başlamıştı ki yağmur yeniden bastırdı. Yürüyenlerin moralleri bozulmuştu. Yine bir dağılma gözlendi. Müdür sevindi. Asya annenin olanlardan haberi yoktu. Kalabalığın ileri gelenleri her şeye rağmen yürümeye ve okuma salonlarını basmaya kararlı görünüyorlardı. Yağmur dinince yeniden ümitlendiler. Ancak onlar “Ya Rab ebabil kuşlarını gönder” sesini duymuyorlardı. Yürümeye devam ettiler. Ancak yağmur bu sefer daha bir şiddetli indi gökyüzünden. Kalpleri dağılmış ve korku ile dolmuştu. Birer ikişer dağılıp sokak aralarında kayboldular.

Müdür yolda giderken eşine o gün neler olduğunu anlatıyordu. Asya anne ise gülümsedi ve müdürü dinlemekle yetindi.

eminosmanuygur



Kategoriler:Emin Osman Uygur, Hikaye

Etiketler:

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: