Hücresel Şiir/Emin O. Uygur


hücremde bir ben bir de ümit

umrumda değil kapı ve kilit

duvarlar görseli olmayan düzlem

günler üst üste yığılan özlem

geceler çıkar dolaşırım biraz

fikrimin bahçelerinde pür niyaz

insanlar mı yok yok artık tövbe

sevdiklerim elbette hayalimde

onlara şiirler yazıyorum gözlerimle

dört duvara ilham yağıyor ha bire

bizim hayat iki metre kare ile ölçülüyor

bu yüzden uzun değil şiirlerim

bu yüzden çok yorulmaz ellerim

bir hasrete tutunurum derken

uçar giderim daracık pencereden

gül kokar karanfil kokar meltem kokar

şiirlerim

beyaz güvercin kanadının sesi gelir

uzaklardan

suçlu değilim

ben suçlu değilim

ben asla suçlu değilim

bu yüzden ferah feza yüreğim

gönlüm bir cennet bahçesi gibi bahar

gönlüme cennetlerden yeni baharlar akar

gönlüm şiir olmuş sana desem hep sana bakar

biraz zorluk elbette var insanım

dayanamak zor bazen yalnızlığa

biterim geceler kalmaz dermanım

bedenim hücreden

bedenim hücrede

bana dua eden melekler var ya

işte onlar alır götürür beni güneşe

bazen kahrediyorum

zindanı icat edenlere

sonra da adaleti linç edenlere

bazen kahroluyorum

bir şiir düşmese içime

bir şiir

bir

bilmem ki bir gün

bir bahçeye çıkar mı yolum

bahar gelir mi benim de yollarıma

sevdiklerim değer mi kollarıma

Emin Osman Uygur



Kategoriler:Emin Osman Uygur, Şiir

Etiketler:

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

<span>%d</span> blogcu bunu beğendi: