Yusuflar Destanı / Yusuf Kar



-KUYU- I
Bühtanlar çöllerde gezerken serkeş
Onca asır geçti, geçti keşmekeş
Asırlık uykuların zul gecesi…
Gözleri dönmüş Kenan çobanları uyandı
Fesat /d/işlerinin ferdadaki sesi
Vârisler pis iftiranın sigasına kandı.
Kandı karanın şehvetine arsız tümceler
On yıldız karanlıkta şeytanla cilveleşti
Yendi o gün de koca devi minicik cüceler
Yalan yeminler yüce sözcüklerle devleşti
Sıyrıldı ama sökülmedi kalpten şüpheler
Meydanda mert olanlar tenhalarda kahpeleşti
Taşlarda /y/ağdalandı kanın kinli suyu
Bedenden bedene girdi Kâbil’in huyu
Kapkara bir kuş tarihin bağrına uçurum eşti
Uçuruma atılan çilekeş, günahsız kardeşti.
O
dünden
bugüne
Zulmü sinesine yedirmiş nemrutlar uyandı
Çöreklendi ruhlara yeniden bir şahmeran
Kalplerin /z/arı yırtıldı hisli deriler değişti
Kavlar tutuştu,
Fitne /u/yandı,
Yusufların çağı geldi asra dayandı
Katil bir yalana masum bir ceylan boğazlandı
İftiranın en karası verildi bozkurda diş payı
Kurt, pamuk ipleri kesmeyen /d/işinden utandı
İlk /k/an gergef gergef işlendi, kumaş paralandı.
Nakkaşlar yalancı, kanlar kara, kurtlar yalandı.
/L/al hakikat Yakup’un kollarındaki mintandı.
Yusuf Habil kadar kurbandı!
Hissesine düşen kardeş payı
Sarayı
zindandı
kuyusu
Dünya kadar eski pususu
Ve
İnsan yine aldandı Yusuf KAR

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

WordPress.com'da bir web sitesi veya blog oluşturun

Yukarı ↑

%d blogcu bunu beğendi: