Kuşuyorum Ben / Gökhan Bozkuş


Ahmet Burhan’ın giyemediği ayakkabılarını hasta bir çocuk iyileşsin diye satıyormuş annesi

Satıyormuş annem,
Ben giymedim onları
Yürümek düşledi, koşmak ve gülmek
Kardeşimle yuvarlanmak çayırlarda
Babama koşmak mesela
Su vermek göldeki ördeklere
Kuşmayı hayal etmek kuşlarla
Kuşacaktım ben bilirdi annem
Kuşacaktım hissederdi
Kanatlarım vardı benim
Ve oldu da
Şimdi dokunamasam da Betül’e
Şimdi gelemezsem de oralara
Giyemezsem de onları
Kuşuyorum ben
Annem ,temiz kadın
Annem ,yüreği denizler kadar geniş
Ve babam, gökler kadar mavi ve duru
Giysin onları biri
Koşamıyorum belki ama
Kuşuyorum doya doya
Kuşuyorum semada
Kuşanlarla beraber…

02.03.2021



Kategoriler:Gökhan Bozkuş, Şiir

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: