BABAMA / Mehmet Remzî


Yokluk urbasını giydirip gittin
Sensiz içim hiç ısınmıyor baba
Beklenmedik gün kanatlanıp gittin
Hasretin yakıyor dinmiyor baba

Belkide adını her gün anarım
Bu acı küllenir diye sanırım
Nasıl bir ateştir bu ben yanarım
Alevim küllere dönmüyor baba

Unuttu gülmeyi gülmüyor yüzüm
Yıllardır hep aynı yürekte sızım
Gözyaşım söndürmez ki yanan közüm
Yangın var içimde sönmüyor baba

Ektin sevgi şefkat mertlik tohumu
Sen ögrettin bana gönül sulhunu
Düşündükçe hasret yakar ruhumu
Sensiz dünya çarkı dönmüyor baba

Kolumdun kanadım candın canımda
Damarımdasın sen benim kanımda
Acını duyarım şu sol yanımda
Yerine hiç kimse konmuyor baba

Rüyamda görürsem bir gece seni
Gözlerimle sevsem bakıp resmini
Gururla anarım her an ismini
Yüreğim bir türlü kanmıyor baba

MEHMET REMZÎ

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s

WordPress.com'da bir web sitesi veya blog oluşturun

Yukarı ↑

%d blogcu bunu beğendi: