Gönül/ Mehmet Remzî


Gel seninle biraz sohbet edelim

Ardında iyilik kalır be gönül

Helal yiyip içip helal tadalım

Kötüler sınıfta kalır be gönül..

Ne diye üzülüp kederlenirsin,

Kaderde var ise olur be gönül

Müddet dolar herkes gibi sırlanırsın

Yazılan neyse o olur be gönül!

Dünyanın derdini kim bitirmiş ki..

Dünyayı yüklenip kim götürmüş ki..

Dünya dönüyor ne zaman durmuş ki..

Herkes gider dünya kalır be gönül!

Ruha çık bedeni aş yeri bırak..

Bak hızla geliyor ölüm son durak

Cennet yeşil, gönlüm çöl  gibi kurak

Iyiler beratın alır be gönüĺ..

Sen hala yatında katında mısın?

Yoksa yedinci gök katında mısın? 

Para pul gümüşte altında mısın?

Kabre gelmez bunlar kalır be gönül..

Hani zahmet rahmet rahmet zahmetti ?

Gül yetiştirirken diken mi battı..

Yoksa şu denizde gemin mi battı..!

Niçin seni kaygı alır be gönül?

Allahını seven insan şad olur

Bal zehir farketmez aynı tad olur

Yardan ayrı kalsa bin feryad olur

Allah duyar seni bulur be gonül..

Hasretlik zamanı bağır köz olur

Yardan haber gelse gönül saz olur

Sabret kışlar bahar bahar yaz olur



Kategoriler:Mehmet Remzi, Şiir

%d blogcu bunu beğendi: