Meriç’te Kaldı Gözlerim/E. Osman Uygur -Özgürlüğe Kaçış/Renkli Tuvaller


terk etmek ne kadar zormuş doğduğun yeri

bir çanta alıp yürümek bakmadan geri

yorgunluk üstümde yokuş etti düzleri

çamur deryası tarlalar dayan dizlerim

atiye yürürken Meriç’te kaldı gözlerim

hayalim mazide kalır ben yürüsem de

evlad u iyalim şimd’en tüter gözümde

damla damla birikir hem korku içimde 

sığınak oldu dualar okur giderim

güneş batarken Meriç’te kaldı gözlerim

işte suya geldik hava soğuk mu soğuk

sesim çıkmaz oldu boğazımda bir yumruk

on bir kişi bota bindik beşi de çocuk

yüreklerde bir helecan hemen geçelim

maziye bakarken Meriç’te kaldı gözlerim

bot suya değdi dualar döküldü birden

sanki farklı esti rüzgar farklı yerlerden

bir ses duyar gibi oldum ta ötelerden

botu suda yüzdürmeye yetmez bileğim

üstüm ıslanırken Meriç’te kaldı gözlerim

bir mesaj attım eşime geçtik karşıya

eşim yazdı çok şükür hem gözyaşlarıyla

demek karışmış o yaşlar Meriç suyuna

çocuklarımı öp benim yerime dedim

resme bakarken Meriç’te kaldı gözlerim

hayat ne sürprizlerle doluymuş kader bu

sudan yaratıldık özgürlük yolu yine su

O’nu anlamak kolay değilmiş doğrusu

bir baktım ki ben artık eski ben değilim

ufku süzerken Meriç’te kaldı gözlerim

eminosmanuygur



Kategoriler:Emin Osman Uygur, Renkli Tuvaller, Resim, Şiir

%d blogcu bunu beğendi: