Hüzün Mevsimi/Emin Osman Uygur


Güneşe söyleyin doğmasın yarın
Ay bu gece ağlasın dursun
Karardı gündüzler daha ne olsun
Yine bir can gitti can evinden
Döküldü hüzünler mahşer yerinden

Tutsak oldu zalime nice masumlar
Yok edildi birden bütün kanunlar
Tam bir muhasara savaş yoksa da
İşgal edildi hep iyi olan ne varsa
Yine bir can gitti can evinden
Savruldu hüzünler kalp vadisinden

Zalimlere güneş doğar mı anne
Zalimler de güler mi çocuklar gibi
Masumlar giderken sonsuz hayata
Sevenler ne olur kalsın ayakta
Yine bir can gitti can evinden
Süzüldü hüzünler ah kirpiklerinden

Tahammül kubbesi çöktü gidiyor
Mum tahtaya dayandı ışık gidiyor
İyilik havarisi eller kelepçeli
Bilmem ki bu manzaraya ne demeli
Yine bir can gitti can evinden
Düzüldü hüzünler aşk mevsiminden

Şeytanla birlikte ateş yaktılar
Haramiler evlere ateş attılar
Bir vahşi saldırı ki sormayın gitsin
Tarih böylesini nasıl kaydetsin
Yine bir can gitti can evinden
Duyuldu hüzünler yangın sesinden

Emin Osman Uygur
23.08.2020



Kategoriler:Emin Osman Uygur, Şiir

%d blogcu bunu beğendi: