Bir Yusuf Şiiri / Farzımuhal


düştü mü hatırına

memleket türküsünü söylemiştin bir zaman

fısıltıdan hallice kendinden utanarak

oysa namın Yusuftu baştan ayağa destan

direnmenin sembolü gözyaşın sudan berrak

ağlamanın gücünü aman unutma Yusuf

Gül renkli düşlerini çölde kurutma Yusuf

bilmem ki koridorlar olur mu sana yaren

anlar mı gardiyanlar dilindeki tılsımı

gözünde tütüyorken gün ışığın mahparen

koynunda mı saklarsın o eskimiş resimi

senin yare hasretin volkanlardan harlıdır

şarkın,türkün,şiirin cemreli baharlıdır

aldırma varlığına ekşiyen çehrelere

biliyorken o Bilen en masum hayalini

vazifen gül ekmektir terinle sahralara

kimselerle paylaşma derdinin mealini

parmaklıklar ardında eylemdir durgunluğun

sözlüğüne girmesin tek harfi yorgunluğun

çığlık çığlık susmanın eş adı olsun adın

kazanmanın güftesi olsun gizli feryadın

bitirirken

koğuş soğuk ,cam kırık,sular serin akıyor

yıpranmış ceketini peki giydin mi Yusuf

Resimdeki sevdalın sana selam çakıyor

nevruz rüyalarını sen de saydın mı Yusuf

Farzımuhal



Kategoriler:Farzımuhal, Şiir

%d blogcu bunu beğendi: