Yalnızlığın Pençesi/ Abdussamed Alan


Bir söz düşer dilde,
Bir bakış oluşur yüzde,
Ve asık bir çehre,
Kırar yürekten ince bir dalı.
Solar bir anda bütün renkler,
Matlaşır en tiz sesler,
Yorgun düşer gözler,
Kırılır yürekten ince bir dal daha.
Yalnız kalırsın bir gün gök kubbe altında…
Susar bütün kuşlar,
Cırcır böceği sesine hasret kalırsın,
Yıldızlar bile göz kırpmaz olur…
Hiçbir lezzet tat vermez diline,
Üzerine uzandığın döşek demir tarak olur,
Nihavent makamı açmaz gözlerini,
Yalnızlığın pençesinde…



Kategoriler:Şiir

%d blogcu bunu beğendi: