Gülün Hicreti/Cihangir Asyalı


İşte Mekke -Ümmü’l Kura:

Şehirlerin annesi

İşte Kâbe: Evlerin…

Bir gül boy vermiş ortasında

Şâhıdır çiçeklerin

Bir Resûl

Ki ümmîdir

Okumuş Hira Nur’da

Bir Resûl

Tâcıdır nebîlerin

Taşlar dile gelir

“Yâ Resûlullah” der

Ayı ikiye böler

Kördürler görmezler

Zulüm durur mu -Durmaz

Zâlim uyur mu -Uyumaz

Bir avuç incidir ashâbı

Bakmaya kıyılmaz

Bir devir ki devirlerin annesi

Bir devir ki unutulmaz

Güneşle ayı iki yanına…

Dünyayı ayakları altına

Serseler de dâvasından dönmez

Taşlar atarlar bu sefer

Oklar mızraklar

Ve nice zorbalıklar

Hepsi söylenmez

Tavrını bozmaz O Nebî

Dili bal hâli leyyin

Hâlesine girenler başka istemez

Çiçekler sardıkça çevresini

Dikenler de sarar

Sevgiyle nefret aslâ geçinmez

Âyetler iner gözyaşlarına

Mirâca yükselir sevinir semâ

“Rabbi O’nu terketmez”

Dünya gurbet evidir

Zamansa “Hüzün Yılı”

Ağlayan ağlamaz sürekli

Gülen sürekli gülmez

Karardıkça kararır gün

Vurdukça vurur zulüm

Örer ilmeğini kader

Sabrın dört duvarı alev

Hüznün penceresi mermer

İnmez su çatlamaz tohum

Gürlemeyince gökler

İnciler az daha dayanın bugün

İnciler az daha sabır

Acının ardında güzellikler

Gül gider -peşinde azgın dişler

Sürâka sür koyunları

Fark etmesinler

Sürâka sür

Sevr’in sultanlık günüdür

Bir incecik ağla aldanır gözler

O gül der -yoldaşına: “Üzülme…”

Allah kiminleyse o güler

Sürâka sür

Lâkin “Silinmez gülden izler”

Biri kovar -böyledir- biri kapar

Kim sâhip çıkarsa onundur

O gül kokar

Katar katar muhacir gider

Kucak kucak ensar bulur

Yesrib Medine olur nur dolar gökler

“Nazargâh-ı İlâhi o” Hicretin meyvesi

Bir şehir ki muhacirin annesi

Bir gül ki

“Medine’nin Gülü” diyecekler



Kategoriler:Cihangir Asyalı, Şiir

<span>%d</span> blogcu bunu beğendi: